Boos!

Het schooljaar loopt op z’n einde. Misschien niet in de beleving van de leerlingen, maar wel in lesuren. Niet de meest fijne periode om les te geven. Docenten hebben het helemaal gehad met sommige klassen, klassen hebben het helemaal gehad met sommige docenten.

Het schooljaar loopt op z’n einde. Misschien niet in de beleving van de leerlingen, maar wel in lesuren. Niet de meest fijne periode om les te geven. Docenten hebben het helemaal gehad met sommige klassen, klassen hebben het helemaal gehad met sommige docenten. En de leerlingen in de klassen kunnen weinig invloed meer uitoefenen op de resultaten op hun rapport. Iets wat hun motivatie niet ten goede komt. En dan wordt het ook nog lekker weer.

Kortom, niet de meest energieke periode in een schooljaar. Leerlingen doen niet meer wat ze moeten doen. Misschien is het dan ook niet verwonderlijk dat ik deze vrijdag voor het eerst boos was. U fronst uw wenkbrauwen nu wellicht. Natuurlijk heb ik dit schooljaar al heel vaak boos zijn gespeeld. Maar dat is iets heel anders dan daadwerkelijk boos zijn.

Als docent moet je authentiek zijn, anders prikken de leerlingen door je gemaakte “ik” heen, en dan ben je de sigaar. Maar authentiek of niet, als het gaat om orde handhaving moet je ook wat acteer werk verrichten. Als je bepaald gedrag niet wil in de les, moet je verbaal en non-verbaal laten horen en zien dat je het écht niet wil. Dan ben je dus “boos”.

Maar elk schooljaar zijn er ook momenten dat je het niet meer speelt. Dat je echt boos bent. Dit jaar had ik het nog niet meegemaakt en het is jammer dat het nu toch weer een keer gebeurd. Het is namelijk zeer onprettig om echt boos te zijn. Het kost een heleboel energie, en ook na je boos zijn moet de les verder. Als ik boos speel, kan ik in de volgende zin weer een compliment geven aan een leerling maar als ik echt boos ben word dat moeilijker. Dan vind ik leerlingen niet meer leuk, en lesgeven niet meer fijn. Kortom, dan word er heel veel gevraagd van mijn professionele handelen. Wat op zo’n moment ook echt heel veel energie vraagt.

Het vreemde is, ik zie het niet aankomen. Ook niet nu ik al tien jaar voor de klas sta. De in de eerste alinea weergegeven lusteloze sfeer is niet nieuw voor me. En daar stoor ik me dan aan. Maar dan bedenk ik me dat het allemaal wel begrijpelijk is, en ook niet zo ernstig. Meestal is dat dan genoeg om de irritatie weg te relativeren.

Blijkbaar neem je toch steeds een stukje irritatie mee. En dat moet er dan toch een keer uit. Dus ontplofte ik nu. De klas schrok, en ik ook. Gelukkig heb ik nog 3 lesuren met deze klas. Hoeven we zo niet het school jaar te eindigen.

Geef je reactie

Je kan een reactie ingeven op een artikel via jouw LinkedIn account.
We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen.

Via onderstaande link kan je inloggen met je LinkedIn account. Aanmelden met je LinkedIn Account

Toelichting lezersreacties

Lezersreacties worden geplaatst op de website van VKbanen. Door het insturen van een reactie verleen je impliciet toestemming aan VKbanen je reactie onder vermelding van je naam en functietitel te publiceren op de website. Je reactie zal, indien nodig, worden geredigeerd en ingekort.

De redactie behoudt zich het recht voor om reacties te verwijderen als zij:

• Afwijken van het onderwerp, de stelling of de vraag.
• Beledigend of discriminerend zijn
• Commerciële doeleinden dienen

We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen. Die worden bij de bijdrage geplaatst op de website. Je e-mailadres vermelden we niet. Deze zal door de redactie alleen worden gebruikt om je een vraag te kunnen stellen, bijvoorbeeld bij een oproep om informatie, foto’s, of bij onduidelijkheden in de tekst.

De redactie van VKbanen