Immense verschillen tussen Amerikaanse scholen

De ene Amerikaanse school is de andere niet, ontdekte Merel Brandt Corstius op haar zoektocht naar een baan als juf in de Verenigde Staten.

In Amerika hoef je nergens je auto voor uit, want je kunt hier vanachter het stuur bankieren, dineren, naar de film of naar de apotheek. Ik ontdekte dit tijdens een reis langs de Amerikaanse oostkust, toen ik op zoek was naar een baan als juf in Amerika. Zo leerde ik vanachter het stuur de plaatselijke bevolking kennen door de stickers op hun auto’s te bestuderen. Mijn eerste sollicitatiegesprek was op een privéschool in Virginia, waar stickers met teksten als ‘Anti-War = Pro-Terrorism’, ‘Global Warming Is Caused By The Sun’ en ‘Guns Don’t Kill People, They Kill Dinner’ trots de bumper van menig auto sierden.

Hetzelfde uniform
Bij aankomst viel het me meteen op dat ik de kinderen nooit uit elkaar zou kunnen houden. Niet alleen waren ze allemaal blank met blonde haren en blauwe ogen, maar ze droegen ook nog allemaal hetzelfde uniform van donkerblauwe broeken of rokken en knalrode truien met het logo van de school en een witte kraag. Elke klas zat vol ouders. Ik dacht dat het misschien een speciale ‘bezoek je kind’-dag was, maar tot mijn grote schrik bleek dit de Open Door Policy van de school te zijn, waarin ouders worden aangemoedigd om vooral veel tijd met hun kind in de klas door te brengen. Moeders wil is wet als je school compleet gefinancierd wordt door de ouders van je kinderen.

Het hoofd van de school liet trots zijn mission statement zien. Alle Amerikaanse scholen hebben zo’n mission statement, waarin ze beloven de kinderen iets bij te brengen en niet te zullen discrimineren. Ze lijken allemaal op elkaar. ‘Wij discrimineren niet op basis van ras, geslacht, religie, cultuur, seksuele oriëntatie, familiesamenstelling, politieke voorkeur, of handicap, tijdens het kiezen van onze werknemers en families.’ Opvallend was dat sommige scholen, zoals de school die ik nu bezocht, ‘seksuele oriëntatie’ en ‘familiesamenstelling’ weglieten. Dat leek me geen toeval, dus ik vroeg om uitleg. Het hoofd van de school keek me even heel doordringend aan en zei toen vriendelijk: ‘Wij hebben geen problemen met homoseksuele leerkrachten, zolang ze er maar niet openlijk voor uitkomen.’ De cultuurshock was nu officieel, dus ik stapte in mijn huurauto op weg naar het noorden.

Een paar honderd kilometer verder werd het weer aanzienlijk minder prettig, maar de autostickers werden steeds veelbelovender. Teksten als ‘Teach Peace’ en ‘Real Men Don’t Use Violence’ stelden mij op mijn gemak.

Diversiteit
De volgende school op mijn lijst was in Beverly, mooi gelegen aan het strand van de noordkust van Massachusetts. De brochure beloofde diversiteit door drie kinderen van verschillende huidskleuren op de kaft te portretteren. Helaas bleek de diversiteit van de school beperkt te zijn tot die drie kinderen, want verder leken ze allemaal op de blanke schoolkindertjes in Virginia, gelukkig wel zonder uniform. Op deze school kwam ik drie jaar te werken, tot groot genot van de diversiteitscommissie, die nu met een buitenlandse juf kon pronken.

Uiteindelijk kwam ik terecht op mijn huidige school in Cambridge, de stad van de beroemde Harvard University. In Cambridge willen alle ouders dat hun kind naar Harvard gaat. Het wordt ons alleen moeilijk gemaakt de kinderen iets bij te brengen, aangezien ze bij elkaar opgeteld ruim vier maanden in het jaar vakantie hebben en het merendeel van hun tijd op school kwijt zijn aan ‘verrijking van het curriculum’, oftewel sport, muziek en schoolreizen. En op dagen dat het sneeuwt, wat nogal vaak gebeurt in Massachusetts, sluit de school in zijn geheel.

Zelfs binnen Massachusetts bleken er grote verschillen, alleen al tussen rijke privéscholen. Zo waren in Beverly de meeste ouders Republikeins en christelijk, terwijl een paar kilometer verderop in de stad Cambridge het hoofd van de school openlijk met Obama-vlaggen rondliep en de inzegening van Obama onder veel gejuich door de hele school bekeken werd. Toen een juf tijdens een vergadering opperde dat dit misschien de kleine groep Republikeinse ouders zou afschrikken, zei het hoofd van de school: ‘Mooi, dan vertrekken ze misschien naar een andere school’.

Schommel
De kinderen in Beverly bespraken tijdens de lunch hoe je in God moest geloven en anders in de hel zou branden, terwijl ik in Cambridge twee 8-jarigen op de schommel hoorde overleggen hoe McCain de wereld te gronde zou richten als hij verkozen zou worden.

Toen ik als 18-jarige pedagogiek studeerde aan een Amerikaans college in de staat Pennsylvania leerde ik al gauw dat er veel controverse bestaat binnen Amerikaanse scholen. Er zijn scholen waar boeken over de evolutieleer in de bibliotheek een sticker krijgen met de waarschuwing dat evolutie enkel een theorie is. In Cambridge daarentegen luisteren alle kinderen op de eerste dag van het jaar in een grote kring naar de juffen en meesters die het verhaal van de big bang vertellen en ter illustratie een ballon uiteen laten spatten.

Ook seksuele voorlichting was een groot punt van discussie. Op welke leeftijd moesten we kinderen over de bloemetjes en de bijtjes vertellen? Moesten we dat misschien maar helemaal achterwege laten? Zouden we de kinderen niet op verkeerde ideeën brengen met al die voorlichting? Mijn argument, dat in Amerikaanse staten zonder seksuele voorlichting in het onderwijsprogramma veel meer tienerzwangerschappen zijn, werd als een grapje opgevat. Ach ja, die uitwisselingsstudent uit dat malle Amsterdam. Haar kinderen roken waarschijnlijk jointjes in de zandbak.

Lees ook:
Lesgeven wereldwijd. Drie Volkskrant-correspondenten over onderwijs in Frankrijk, Japan en Polen.

EscenicId: 741976

Geef je reactie

Je kan een reactie ingeven op een artikel via jouw LinkedIn account.
We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen.

Via onderstaande link kan je inloggen met je LinkedIn account. Aanmelden met je LinkedIn Account

Toelichting lezersreacties

Lezersreacties worden geplaatst op de website van VKbanen. Door het insturen van een reactie verleen je impliciet toestemming aan VKbanen je reactie onder vermelding van je naam en functietitel te publiceren op de website. Je reactie zal, indien nodig, worden geredigeerd en ingekort.

De redactie behoudt zich het recht voor om reacties te verwijderen als zij:

• Afwijken van het onderwerp, de stelling of de vraag.
• Beledigend of discriminerend zijn
• Commerciële doeleinden dienen

We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen. Die worden bij de bijdrage geplaatst op de website. Je e-mailadres vermelden we niet. Deze zal door de redactie alleen worden gebruikt om je een vraag te kunnen stellen, bijvoorbeeld bij een oproep om informatie, foto’s, of bij onduidelijkheden in de tekst.

De redactie van VKbanen