De kerstvakantie begint idyllisch. Op de donderdagavond voor de start van de vakantie staan we bij school samen met de kinderen te zingen in de vallende sneeuw. Wat valt er dan nog te wensen?
|
Dorien Doornebos-Klarenbeek (36) werkt als docent op de Fontys
Lerarenopleiding Tilburg bij het team wiskunde/economie. Foto: Marieke Wijntjes |
Maar de komende dagen zal er aan de beste wensen geen einde komen. Een nieuw jaar, een nieuw begin. Op zo’n moment kijken we terug en vooruit. En ik vraag me stiekem af: ‘Hoe mooi glanzend wordt 2010 voor het onderwijs?’
Als ik de kranten van de afgelopen weken doorblader, zie ik de uitslag van de Onderwijsagenda staan. Wat schijnt het grootste probleem binnen het Nederlandse onderwijs te zijn? De organisatorische rompslomp! Hierdoor zou de kennisoverdracht en vorming van de leerlingen in gevaar komen.
Problemen
Ik vraag me af of dat werkelijk zo is. Mijn gedachten gaan daarbij terug
naar de studieloopbaangesprekken die ik de afgelopen tijd heb gevoerd met
studenten. Hun problemen? Een vader met kanker in een vergevorderd stadium.
Een slachtoffer van zinloos geweld. Gehoorproblemen. Reuma. Moeite met het
plannen van de studie.
Bijna iedere student heeft wel een rugzak met bagage. Als ik dan lees dat organisatorische rompslomp als het grootste probleem wordt gezien binnen het onderwijs, dan vraag ik me af: ‘Is het niet zo dat de bagage van de leerlingen de kennisoverdracht en vorming in de weg staat en de organisatie hier niet op is voorbereid?’
Realiteit
De problemen waarmee deze jonge mensen worstelen, worden meer benoemd en
besproken dan vroeger. De realiteit is dat studenten mede door die problemen
studievertraging oplopen. Met alle gevolgen van dien.
Enerzijds voor de studenten, die moeite hebben om gemotiveerd te blijven. En anderzijds de opleiding, die slechts betaald krijgt voor vier jaar en de verdere begeleiding uit eigen zak moet betalen.
Juist daar zit een groot knelpunt. In de loop van de studie wordt de begeleidingstijd voor studenten afgebouwd, terwijl er soms juist behoefte is aan meer tijd om te voorkomen dat ze wegglippen uit het systeem.
Keuzes
Voor de docenten die deze studenten begeleiden betekent dit dat ze een
keuze moeten maken: meer begeleiding in eigen tijd of de studenten loslaten
vanwege organisatorische redenen.
De keuze zou vergemakkelijkt kunnen worden door geen standaard aantal uren toe te kennen op basis van studenten, maar de begeleidingsbehoefte van de student als uitgangspunt te nemen.
Maar dat kost geld. En dat blijft een probleem. We willen wel meer hoger opgeleide mensen afleveren, maar tegen dezelfde prijs. De vraag is of dat kan, want dat vraagt om keuzes te maken. Daarom maak ik de keuze, nu te beginnen. Zodat 2010 voor mij en hopelijk mijn studenten een glanzend jaar wordt.
EscenicId: 755881
Lesgeven is het leukste wat er is. Dat zou je niet altijd zeggen als ...
Hoe toets je of studenten met Excel functionaliteiten kunnen werken? ...